सखे कसे सांग तुला

सखे कसे सांग तुला प्रेम हे कळलेच नाही 

वाटेवर पडलेले फुल मुळी दिसलेच नाही 

जरी होते कुणाचे ते पथावरी सांडलेले

खोचलेले स्वप्न त्याचे कधी पुरे झालेच नाही

फार काही नव्हते गं त्याचे इवले मागणे

क्षणभर तू हाती घ्यावे पण ते घडलेच नाही

गंध तुझ्या श्वासातला भाव अन डोळ्यातला

जन्माचे प्रेय त्याला पण कधी भेटलेच नाही

उगवणारा सूर्य कोवळा त्याचा नसेल कदाचित     

ओघळला जन्म उगाच अन हसू फुललेच नाही

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

लिहिले ते

लिहिले ते सारे जुने 
नवे आता काही नाही .
लिहिणारा लिहतसे
पण तोच आता नाही

सांभाळून घेतलेसे
धन्यवाद म्हणतसे 
तुमचेच होते सारे 
नाव खाली लिहतसे 

पुन्हा काही फुटतील 
नवनवे धुमारेही
अन फळ फुलांसाठी 
खग गण येतीलही 

माझे होते उगा काही 
कोमेजून जाईलही 
जीवनाचे हुंकार ते 
अरे बाकी काही नाही

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

फुटावे हे भांडे आता

फुटावे हे भांडे आता

चेपलेले जागोजागी

खूप खूप वाहिलेले

पुरे आता व्हावे उगी

वाहणेच जन्म होता

साठवले काही नाही

कुणासाठी किती वेळा

मोजण्याला अंत नाही

वाहीलो भरभरुनी

कधी गेलो ओसंडूनी

परी काही हरवले

सापडले ना शोधूनी

झिजण्याचा क्षोभ नाही

वाहिल्याचा क्रोध नाही

थकुनीही कणकण

सावलीचा लोभ नाही

पलीकडे जावे आता

जिथे भय हाव नाही

मनामध्ये रुजलेले  

ते सुखाचे गाव नाही   

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गप्पाच गांजेकसच्या ..

जीवा घेरून राहिलं

एकाकी एकटेपण

माझ्या फुटक्या नावेच

निरर्थक वल्ह्वण

कळत नाही तरीही

कुणास हाक मारतो

सुकलेला गळा अन  

आणखी ओढला जातो

समोरच असूनही   

अर्थ न उकलतात

अवघ्या प्रकाशकथा

आत विझून जातात  

आत आत किती आत

अंधार हा घनदाट

स्वप्ने सारी भयावह

खदखदा हसतात

निराधार आधार या

गप्पाच गांजेकसच्या

ठणाणा कानात घोष

चाले नावाचा कुणाच्या

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

देतसे फेकुनी

पुरे झाली आता

देतसे फेकुनी

दिल्या कटोऱ्याची  

जिंदगी भिकारी

पुन्हा घेवूनी

हातात  शस्त्र

टाकतो बंधन

तोडूनी सारी

साहिल्या वेदना

अपमान वंचना

घेतोय श्वास

ती ही लाचारी

नकोत सुखाचे

तुकडे आता

नकोच दु:खाचे

ओझे उरावरी

कुणाचा दास मी

दाता कुणीकडे

युगांचा प्रवास

तीच ती चाकोरी  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/