स्मृती काजळाची

आताच स्वप्न

मनात संपले   
बह्कले शब्द  
ओठात हरवले

डोळ्यात डोळे 

नव्हते कधीही
कोरडे शब्द अन
उपचार बोलही

अवघेच भास

खरे मानले
नव्हतेच काही
वाटले तुटले

हासती कुणी

काळजात वार
मानतो उगाच  
खेळात हार

चालेल काही

पुढे जिंदगानी
स्मृती काजळाची
उरेल मनी

विक्रांत प्रभाकर 
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गूढ डोहात

पुन्हा डोकावले

गूढ डोहात  

पुन्हा पाहिले  

त्या अंधारात

थोडे पाणी

हलले फिरले  
मीच मजला
पुनरपि दिसले 
    
अन सावल्या
मनातल्या  
मनास मग 
हळूच कळल्या

पान कोवळे  

कुणी तोडले  

अलगद आले  

दुख प्यायले

तरीही ओठी  

हासू सजले   

काय भेटले  

काय हरवले

खळखळ ना  

कलकल केले  

तरीही पाणी

वाहून गेले

पाहण्याचे त्या 
गाणे झाले  
जल कणकण
मग मोहरले

अजुनी अर्धे  

प्रकाश प्राशिले 

मन तृषार्थ  

ओठ थिजले  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

तिच्यावरच्या कविता

तिच्यावरच्या कविता

ती आता वाचत नाही       
कुठूनही कधी तिची
प्रतिक्रिया येत नाही 

तर मग कश्यासाठी  

लिहावे मी हे कळेना
प्रयोजना वाचून त्या
पावूल पुढे पडेना    

बऱ्याच वेळा वाटते

आता लिहिणे थांबवावे
या साऱ्या वह्यांना
फडताळात टाकून द्यावे

पण काही कारणाने

सुरु केले दारू पिणे
कारण नाहीसे होवूनही
चालू राहते अव्याहतपणे

तसा रोज लडखडत मी

त्याच त्या मधुशाळेत येतो
मीच विकतो मीच पितो  
मीच मरतो आणि जगतो

किती काळ पण माहित नाही

माझा काही भरोसा नाही
दिवस दावते शब्द कधी हे  
विझून जातील कळत नाही  

विक्रांत प्रभाकर 
http://kavitesathikavita.blogspot.in/