मिटलेली मैत्री

 मिटलेली मैत्री
मिटलेलीच असू द्यावी
उमलली कधी तर
अलगद उमलू द्यावी

मिटलेपणात ही
ती मैत्रिच असते
सुखद स्मृतीचे
पराग हुंगित असते 

उचकटून तिला
उगा मरू नको
जपला गंध कोष
उगा जाळू  नको

मागुन कुणालाच
कधी मैत्री मिळत नाही
वठलेल्या फांदीवर
फुल कधीच उमलत नाही

ज्याला लोक
जमवलेली मैत्री म्हणतात
त्यांच्या  डोक्यात फ़क्त
फायद्याचे हिशोब असतात

विक्रांत 

प-या सारखा चेहरा शिल्पा सारख शरीर

प-या सारखा चेहरा
शिल्पा सारख शरीर 
यांचा जेव्हा होतो
बुभुक्षिता साठी बाजार
अभिरुचिचे तेव्हा कोसळतात
दिमाखदार झुम्बर

रेखीव चेह-यावर
अन कमनिय देहावर
जेव्हा होतात प्रहार
शब्दांचे, नजरेचे, स्पर्शांचे
असभ्य आणि असंस्कृत
तेव्हा अस वाटत
हे लोक  का थुंकतात
असे गुलाबावर

नितळ सुंदर चेहरा
अन तसच सुंदर
शरीर पाहिल्यावर
मनात उठावी वाहवा
अन असा आनंद व्हावा
की अश्रू जमावेत
डोळ्याच्या कडावर

सुंदरतेतील सत्य
सुंदरतेतील शिवत्व
झेलुन आपल्या अस्तित्वावर
रसिकतेने करावे
प्रेम त्या रूपावर
अन अरुपावरही .

विक्रांत 

हातावर जर रेषा नसत्या

हातावर जर रेषा नसत्या
तर काय झाले असते
नवप्रेमिकांच बिचा-या
कस झाले  असते
तिची नुकतीच भेट होते
भेटी मधून प्रीती फुलते
फुलता फुलता मनी एक
अनावर ओढ जागी होते
तिचे हात हाती घ्यावे
स्पर्श स्पर्श फक्त बोलावे
शब्द सारे दूर सरावे
दोघामधले दुराव्याचे
अवघे अंतर मिटून जावे
म्हणून असे काही करावे
हस्त जोतिष्य येते म्हणावे
धनरेषा आयुष्य स्वभाव
उगाचच काहीतरी बडबडावे
येत नसले तरीही नाटक वठवावे
तिचे हात अलगद हाती घ्यावे
खरतर तिलाही माहित असते
तुम्हाला भविष्य वगैरे येत नाही ते
अन तिला ते माहित आहे
हे माहित असूनही
तुम्हाला भविष्य येतेच येते
हे मात्र तुम्ही कधीही
विसरायचे नसते
हातावरील रेषा रोज बदलत असते
असे बिनदिक्कत ठोकून द्यायचे असते
अन आपले भविष्य ठरे पर्यंत
त्यांना बदलत ठेवायचे असते
खरतर हस्त जोतिष्य म्हणूनच असते
सुज्ञास हे काय सांगावे लागते

विक्रांत
http://kavitesathikavita.blogspot.in

तुला पाहता

तुला पाहता वाजू लागतो
आसमंती अलगुज
तुला पाहता होऊ लागते
फुलाफुलात कुजबुज
तुझे पडावे स्वप्न म्हणून
जाती पाखरे निजून
तुला पहावे नव्या प्रभाती
म्हणून फुले येती फुलून
तुला पाहण्या चन्द्र उगवतो
कलेकलेने मुग्ध होतो
अप्राप्तिने तुझ्या दु:खे 
झुरुन झुरुन विरक्त होतो

विक्रांत

नदीकिनारी गाव

नदीकिनारी गाव हिरव्या कोकणी इवले
नाही दिसणे दाखवणे गर्द झाडीत लपले
दाट करवंदाची जाळी काही नारळ पोफळी
आंबा फणसाची कुठे स्वारी ऐटीत बसली
लाल मातीने  तिथल्या पाय माझे  रंगवले
ओढ्या डोहानी असे नित्य जगणे शिकवले 
भोळी ठाकर प्रेमळ उभे उद्दाम कातळ
घर तिथले प्रत्येक माझे अजून आजोळ
पूर बेफान तिथला माझ्या नाचतो नसात
वेग  तुफान वा-याचा सळसळतो श्वासात 
हिरवी भाताची खाचर  मंद वा-याने हाले
पाटी झुळझुळते पाणी  गाणे  मनात फुले
देह वाहतो मी इथे पोट भरत्या जगात
गाव स्मरतो सदैव माझ्या व्याकूळ मनात 

विक्रांत
 

अपार शिष्य भक्त अनावर

अपार शिष्य  भक्त अनावर
त्या दारावर खाल्ल्या खस्त्ता
कुठे जयजयकार ऐकला थोर 
खिसा खाली पार झाला तिथे
जागृत समाधी जाता स्थानावर
पहिला बाजार जणू लूटमार
कुठे अशी भक्ती संप्रदाय सक्ती
मेंढरांचे चालती जणू कळप
काही विचारिता बसतात थपड़ा
आपुल्या झापड़ा काढाया मना
तीच तुणतुण विरक्तीचे गुण
उपभोगी सजुन ऐकायची
कुठे राजकारण चाले संवर्धन
फौज उभारण धर्मिकांची
अथवा पैश्याची देउनी नशा
भोगाची आशा शिष्यगणा
निवडून सधन उच्यपद जन
चाले तत्वज्ञान यश वृद्धिचे
असा हा प्रवास चाले रात्रंदिस
श्र ध्देचा प्रकाश दिसेना कुठे
थकलो आता शोध शोधुनी
प्राण हा विझुनी जाऊ पाहे


विक्रांत

अवघी काया

अवघी काया शिनली 
आता अवघी माया आटली
आतबाहेर पुकार  आता 
इथली वस्ती संपली
खूप घेतले खूप वाटले 
बाकी काही नाही उरले
त्या वाटेवर नजर आता
साथी मागे राहिले
तो कैफही छान होता 
पण मजा आता नुरली
आग लागली आत आता
दवा तिला न  कुठली
व्याकुळलेले  प्राण माझे  
तन मन अधीर झाले

विक्रांत