मोगरा

मोगरा 

****

रणरणत्या उन्हाळ्यात 

मोगरीला आली चार फुलं 

पांढरीशुभ्र टपोरी 

आकाशातील तारकांशी

स्पर्धा करणारी 

आणि मग मला तुझी 

हटकून आठवण आली

या मोगऱ्याचं आणि तुझं 

असं  नातं आहे की

मोगरा पाहिला की 

तू आठवतेस .

तुझ्या शुभ्र धवल कांतीवर 

रुळणारे चमकदार केस 

आणि त्यात माळलेला मोगरा 

गंधित झालेले वातावरण 

आणि उल्हासित मन

सांगितल्या वाचून 

मागितल्या वाचून

बहरून यायचे असे क्षण 

आणि त्या क्षणात मी 

जायचो माझेपण हरवून

 

तो सुगंध श्वासात दरवळतो 

आणि मनात तू दरवळतेस 

तेच अकृत्रिम स्नेहमय 

हसु गालावर ओठावर घेवून

खरतर मोगरा आणि तू 

यात सुंदर कोण हा प्रश्न 

लाख वेळा मनात आला 

आणि मोगरा प्रत्येक वेळी हरला 

जणू आपली हार मान्य करून 

माझ्या मनात तुझ्या जागेवर 

अलगद येऊन बसला

मग तू मोगरा झालीस 

तुझ्या स्मृती गंध झाल्या 

अन् या मनाचं आकाश 

झालं चांदणं कोजागिरीचं 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

तारा केदारे समाज विकास अधिकारी

तारा केदारे (समाज विकास अधिकारी)

********

 म, तु ,अग्रवाल रुग्णालयाच्या क्षितिजावर 

अचानक उगवला एक तारा 

सौम्य स्निग्ध चकाकणारा 

कुठलीही सूचना न देता 

कुठलाही गाजावाजा न करता 

आणि तळपत राहिला 

वाटेवर प्रकाश पाडत राहिला 

किती तरी लोकांच्या 

त्या ताऱ्याला 

नव्हतेच आकाश काबीज करायचे 

नव्हतेच नमस्कार स्वीकारायचे 

त्याला फक्त होते 

कृतार्थ चांदणे बरसायचे 

तो तारा भीत नव्हता 

कधी कुठल्या काळ्या मेघाला 

तो तारा जुमानत नव्हता 

कुठल्याही वादळाला

तो तारा जागत होता 

सहजपणे कर्तव्याला 

त्यात नव्हता आव कठला 

प्रचंड काही करण्याचा

नव्हते दर्शन प्रदर्शन

जाहलेल्या वेचाचा

पश्चिमेला रात्र घडता ढळता  

हलकेच निशा अस्त होता होता

उगवला होता तो तारा

उत्तर दिशा कुस वळवता वळवता 

एक प्रहर दोन प्रहर 

काळाला अर्थ नव्हता 

अर्थ होता देण्याला 

एक ओंजळ दोन ओंजळ

 माप नव्हते मोजायला 

अर्थ होता दातृत्वाला

 म्हटले या ताऱ्याला नाव द्यावे

 तो नावच त्याचे होते तारा 

**

निश्चित राहील त्यांची स्मृती मनात

कारण नावाप्रमाणे तळपणाऱ्या व्यक्ती

या जगात फार कमी असतात 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️

टर्म ॲण्ड कंडिशन (सोमवंशी सिस्टर)

टर्म अँड कंडिशन (सोमवंशी सिस्टर)

**************

जीवन हा एक खेळ असतो 

त्यात धावपळ पळापळ 

रुसवे फुगवे हार जीत सारे काही असते 

जन्माला येणाऱ्या प्रत्येकाला 

हा खेळ कंपल्सरी खेळावाच लागतो 

जसेपाण्यात पडल्यावर पोहावेच लागते 

प्रत्येक खेळाला काही नियम असतात 

आणि ते पाळावे ही लागतात .

पण काही लोक हा खेळ खेळतात 

तो आपल्या टर्म अँड कंडिशन नुसार 

आपल्या अटी आणि शर्तीनुसार 

छाया सोमवंशी सिस्टर त्यापैकी एक आहेत 

त्यांचे व्यक्तिमत्त्व अतिशय फर्म 

धडाडीचे खमके स्पष्टवक्ते असे आहे 

पण त्याचवेळी मित्रासाठी जिवलगांसाठी रुग्णांसाठी त्यांच्यामध्ये 

प्रेम आपुलकी जिव्हाळा आणि कर्तव्यनिष्ठता 

हे तेवढेच भरलेली आहे 

त्यांनी जे काम स्वीकारले त्यात 

कधीही खळखळ केली नाही 

प्रामाणिकपणे काम केले आहे 

पण त्यांना कोणी काम करायची 

जबरदस्ती केली तर अन ते 

त्या टर्म अँड कंट्रशन मध्ये बसत नसेल 

तर धुडकावून देत ,परिणामत पर्वा न करता .

मला वाटते त्याचे कारण 

त्यांच्या जीवनात त्यांनी ठरविलेले

कॉन्सेप्ट एकदम क्लिअर होते

त्यात गोंधळ नव्हता चलबिचलत नव्हती

पोलादाच्या पात्याला सोन्याचे सोंग घेणे 

जसे आवडत नाही तसे होते ते 

इतरांपेक्षा वेगळे व्यक्तिमत्व आहे हे 

त्याचा त्यांना कधी कधी त्रासही होत होता

तो त्रास पचवण्याची शक्ती त्यांच्या अंगी होती

म्हणूनच आज इथे या निरोप समारंभात 

त्या कृतार्थ समाधानी आनंदी दिसत आहेत 

सिस्टरांना तीर्थयात्रा देवदर्शन भ्रमंती आवडते

ते त्यांचे ऊर्जेचे स्त्रोत आहे असे मला वाटते 

निवृत्तीनंतर त्यांना यासाठी भरपूर वेळ मिळेल 

त्या सर्व भारत अन परदेशही भ्रमण करतील 

त्या भ्रमणाला  लागणाऱ्या आरोग्यासाठी अन

दिर्घ आयु साठी त्यांना खूप खूप शुभेच्छा .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

वाटा

वाटा

*****

साऱ्याच वाटा समोरच्या जगायच्या असतात . 

समोर आल्यावर चालायच्या असतात . 

वाटा कधी कधी अपरिहार्य असतात 

तर कधी कधी बदलता येतात 

पण पर्याय हातात असेपर्यंतच .

 कारण काही वाटा परत फिरत नसतात 

एकतर्फी वाहतूक असते तिथे 

परत फिरायला वेळ नसतो हातात 

किंवा परतीचे मार्गही बंद होतात 

आणि मग जी वाट आपण चालतो 

ती निमुटपणे चालावी लागते .

नशीबवान असतात ते 

ज्यांना भेटते हवी ती हवी तशी वाट 

काटे कुटे दगड तर प्रत्येक वाटेवर असतात 

अगदी राजमार्गावरही कधी कधी ठेचा लागतात 

पण चालणाऱ्याला जी वाट सुटू नये

असे वाटते ती वाट खरच नशीबवान असते 

आणि चालणाराही 

बाकी कधी ऊन कधी सावली 

हा खेळ तर चालतच असतो .

कधी कधी वाटते वाट पाया खाली नसते 

तर ती मनात असते 

अन

चालण्यात आनंद वाटू लागला 

की वाट कुठली कुठे जाते याला मूल्य नसते .

काही लोक वाटेवरून घसरतात 

चुकत चुकत आडवाटेला ही लागतात .

कधी कुणाला ते कळतं तर कधी कळतही नाही तर कधी कोणी कळूनही 

ते मुद्दाम त्याच वाटेने चालत राहतात

त्या आडवाटेचे सुख त्यांना अधिक आवडू लागते 

शेवटी प्रत्येक वाटेला एक शेवट असतो . 

मुक्काम असतो जो येणारच असतो . 

प्रवास चांगला असो किंवा वाईट असो 

पथ सुखकर असो किंवा दुःख कर असो 

कालौघात बुडून जातो .

विस्मृतीच्या मातीत मिसळून जातो 

विराट विश्व संचालनात 

ती एक नगण्य हालचाल असते . 

तरी चालणाऱ्या साठी ती 

किती महत्त्वपूर्ण आणि मोठी असते 

कारण त्याच्यासाठी ती तेवढीच असते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

बंदीवान

बंदीवान

*******

तुझ्या संभ्रमाची वेल 

तुला बुडवते खोल 

मी होऊनिया खिन्न 

ऐके उदासीन बोल 

तू घेतेस ओढवून 

उगा वृथाचे वादळ

होत कस्पट नशीब

मज गिळते आभाळ 

तुझे बिंब प्रतिबिंब 

वाद घालते स्वतःशी 

माझा हरवे आकार

जातो कुठल्या मितीशी 

तुला वेढून अमृत 

परी डोळ्यात तहान 

माझ्या ओंजळीचे पाणी 

जाते फटी झिरपून 

सुख सुंदर विखारी 

तरी नाही सोडवत 

तुझ्या डोळ्याचे गारुड 

माझा जन्म बंदीवान

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

हस्तांतरण

हस्तांतरण

********

जीवाकडून जीवाकडे

हस्तांतरण जीवनाचे  

आहे युगा युगाचे 

हे गूढ निर्मितीचे

ही साखळी अमरत्वाची 

देहा वाचून वाहायची 

सोडूनही देहास या 

देहपणी मिरवायची 

नसेल तेव्हाही मी 

असेल तेव्हाही मी 

सांगतो बजावूनी

इथे जणू मलाच मी 

बाप जगतो मुलांमध्ये 

आहे कुठे वाचलेले 

हे साज गुणसूत्रातले 

राहतेच तिथे साचले 

पुन्हा मी पुन्हा मी 

येतच राहतो पुन्हा मी 

पुन्हा पुन्हा नवेपणाने 

जीर्णत्व भिरकावूनी

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

दीपक

दीप

******

सांजवता दिन दीप उजळला

दत्ताच्या समोरी हळूच  ठेविला ॥१

दीप प्रकाशला गाभारा भरला

तम दाटलेला क्षणी दुरावला ॥२

इवला प्रकाश झाला घरभर

अन पुढे किती गेला दूरवर॥ ३

मग मिटू गेले थकलेले डोळे

शब्दाविन शब्द काही मनी आले ll४

भाग्य या दिव्याचे देई मज देवा

जळत पदाशी मिळावा विसावा ll५

तुझाच अंधार अन हा प्रकाश 

परी पेटण्याची मनास या आस ॥६

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️