गुरूदेव दारी

गुरूदेव दारी

*********

गुरूदेव दारी 

याचक जन्माचा

पाहतोय वाट

रिक्त मी हाताचा ॥

तुडविल्या वाटा 

धरीले मी पाय 

नच सार्थ झाला

कुठला उपाय ॥

ओघळती मोती 

लक्ष आषाढात 

थेंब का पडेना 

चातक मुखात ॥

आहे काय जन्म

बेवारस माझा

कुण्या गल्लीतल्या 

लोचट हातांचा ॥

अहा चाले कुठे 

अमुप साधन 

कृपापात्र भक्त

शिष्य भाग्यवान  ॥

सारे असे काय

अवघे हे खोटे 

आत्म संमोहनी 

मना सुख वाटे ॥

गुरूदेव दत्ता 

धरीले मी पाय 

सारा खटाटोप

व्यर्थ होता काय ॥

विक्रांत वळतो

पुन्हा भोगयागी 

साली होती काय 

कुतरी जिंदगी॥

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

उजेड अंधार

उजेड अंधार

**********

उजेडाची वाट

पाहे का अंधार 

अस्तित्वा आधार

सापेक्ष जो ॥१॥

शोधतो उजेड 

काय अंधाराला 

अर्थ कळायला 

प्रकाशाचा ॥२॥

उजेड अभाव 

असे का अंधार 

अथवा अंधार 

स्वयंपूर्ण ॥३॥

म्हणे असतात 

अंधाराचे लोट 

दाट घनदाट 

विश्वव्यापी ॥४॥

कृष्णमेघ काही 

कृष्ण विवरही

अनंत प्रवाही 

महाकाळी ॥५॥

चक्षू पिंजऱ्यात 

विक्रांत जगणे

असे का जाणणे 

पार काही ॥६॥

*****

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

दत्त रवि

दत्त रवि

*******

सदा उजेडाची 

देत असे साथ 

माझा दत्तनाथ 

रविराज ॥

तयाला ठाऊक 

नसेची अंधार 

कृपेचा अपार 

तेजोराशी ॥

अविद्या काजळी 

अघोर करणी

तयाला पाहुनी 

दुर पळे ॥

सरती संकटे 

अवघी अरिष्टे 

तयात रे खोटे 

काही नाही ॥

सदा राही परी 

भक्तीने सादर 

उगाची व्यापार 

करू नको ॥

शुद्ध व्यवहार 

निर्मळ आचार 

घाल कानावर 

अपराध ॥

देईल तो बळ

मग चालण्यास 

उजळे बोधास

अंतरीच्या ॥

संताचे वचन 

विक्रांता ठसले 

दत्ताला धरिले 

हृदयात ॥

°°°°°°°°°°°°°

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com

औदुंबर

औदुंबर

******

दत्ता तुझा कृपा

वृक्ष औदुंबर 

सुख मजवर 

बरसतो ॥

निवविते काया 

छाया थंडगार 

भक्तीचा मोहर 

मनी दाटे ॥

दूरवर जाती 

सारी पापताप 

आनंद अमुप 

उरी भरे ॥

एक एक फळ 

जणू विश्व भास 

जगण्यात वास

शिकवते ॥

फुलाविन फळ

फळातील फुल 

विश्वकोडे मुळ

दाखवते ॥

वृक्षातळी आला

कृपेने भिजला

विक्रांत  सुटला

देठातून॥

 © डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

तुच करविता

तुच करविता 

तुझी ही कविता 

शब्दांना वाहता 

मी रे फक्त ॥१॥

काय माझी शक्ती 

तुज वर्णवावे 

स्वरूप लिहावे 

हे अक्षरात ॥२॥

जोवरी तुजला 

वाटते चालावे 

गीत हे रे यावे 

माझ्यातून ॥३॥

तोवरी हि मती 

शब्दांच्या संगती 

गाईल महती 

दत्ता तुझी ॥४॥

तुझिया शब्दांच्या 

ठेवुनि  संगती

तुवा केले किती 

उपकार ॥६॥

विक्रांत तुझिया

शब्दांचा चाकर 

वाहतो उधार

माल तुझा ॥५॥

*********

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

अनामिकत्व

अनामिकत्व

**********

अनामिक भीतीच्या बुडबुड्यात 

आसक्तीच्या क्षणिक  पापुद्र्यात

पोकळ जीवनाचे ओझे घेऊन 

जगतो आम्ही अर्थ शोधत 

आपल्या असण्याचा आणि नसण्याचा 

काही मृत आणि काही अमृत पुस्तकांमधून 

शब्दांच्या अगणित राशीमधून 

झेपणारा अन कळणारा सारांश गोळा करीत 

सरपटतो चाचपडतो आम्ही 

आपण असल्याची खात्री करत 

चालूच ठेवतो शब्दांचा हा प्रवास 

त्या त्यांच्या शब्दांना पाठ करून 

घोकून घोकून

कधी देतो मोठेपण . .व्यापकत्व 

आपल्यात असलेल्या भावनांना 

त्यांना प्रेमाचे नाव देऊन 

वा त्यागाचे लेबल लावून 

आणि शोधतो जगण्याला एक कारण

 त्याच्या सा-या खोटेपणाकडे 

चक्क कानाडोळा करून 

या साऱ्या शोधा-शोधीत टाकाटाकीत 

कुणाला भेटतो दत्त 

कुणाला कृष्ण 

तर कोणाला भेटते भवानी 

कुणाला साईबाबा 

कोणाला समर्थ कुणा ज्योतिबा खंडोबा 

मग आपल्याला भेटलेल्या आधारास 

घट्ट पकडून पक्के बिलगून 

जातो आम्ही जीवन जगून

खरेतर अनामिक असतो आपण 

जगतो अनामिक म्हणून 

आणि मरतोही अनामिक होऊन 

पण या अनामिकत्वाला भेदून 

 छेद देऊन 

जाण्याची लालसा 

अमरत्वाची तीव्र इच्छा 

 होत असते कदाचित जन्माचे कारण

*********

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

तेव्हाही

तेव्हाही

*********

रुपेरी बटा 

कानावरील सावरीत

 हसलीस तू 

तशीच ओठ दुमडीत 

"कशी आहेस?" बोललो मी 

काही फॉर्मल शब्द वापरीत 

"मजेत"! म्हणालीस तू 

तश्याच फॉर्मल शब्दात 

इकडे कुठे ?

किती वर्षांनी ?

"हो ना " ! तू म्हणालीस 

"नातवाच्या वाढदिवसाला 

मुलगी इकडेच असते पुण्यात "

चक्क आजी झालीस तू 

मी आश्चर्यचकित 

भराभर डोळ्यासमोर 

गॅदरिंग मधली 

डोळ्यासमोरून चमकून गेली तू

पाच-दहा मिनिटं बोलणं झालं 

काय करतेस कुठे राहतेस 

आणि मग शाळेतील इतरांची चौकशी 

काही आवडते शिक्षक 

काही घटनांना उजळणी 

काही खोडकर आठवणी 

जणू भूतकाळातच

गेलो होतो  हरवूनी

"चल माझ्या ट्रेनची वेळ झाली "

सांगत उठलीस, निघालीस तू 

"भेटू पुन्हा" म्हणत हसलीस 

सहजच आपल्या वाटेला चालु लागलीस 

पण कसे अन कुठे ?

नाही पत्ता वदला 

नाही नंबर देवू केला

आणि खरं तर 

मीही नाही विचारला 

काही धागे तुटलेले 

काही सूर सुटलेले 

सुंदर असतात आपल्या ठिकाणी 

गाण्यावरून आठवले 

तू म्हटलेले गीत 

हे मेरे वतन के लोगो .

शाळेतील वर्गामध्ये 

सरस्वती पुजनाच्या दिवशी

तेव्हाही विसरलेलीस 

काही सूर तू

आमच्या उस्फुर्त पण 

बेसूर सुरांच्या तालामुळे 

पण गात राहिलीस 

आणि जात राहिलीस 

आपले गाणे गात 

तेव्हाही 

आणि आताही 

******

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

Image source: grombre