खेळ अस्तित्वाचा..

****************

माझे मलाच काचती वेष राजवर्खी शेले

प्राण व्याकूळ बंदी श्वास देही जड झाले

खेळ अस्तित्वाचा जुना किती जनांनी खेळला

चार भांड्यात कोरला स्वर्ग महाल थोरला

तऱ्हा तीच आडवाटी कुणी लिहून ठेवली

पायी टोचावेत काटे रीत आखून टाकली

किती मोजाव्या पौर्णिमा दीर्घ घामट उन्हाळे  

किती दाबावेत उरी वांझ मनाचे उमाळे

कुणी पेरुनिया गेले मनी कवडसे काही 

झाड सूर्याचे अजून पण उगवले नाही

खंत कधीच ठेवली उंच बांधून आढ्याला

आता आताच भाजला मासा खारट उरला

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

Kavitesathikavita.blogspot.in

मायबाप दत्त भक्त

माझे मायबाप 

तुम्ही दत्त भक्त

राहती स्मरत 

दिगंबरा ||१||

तुमच्या पायीची 

लावी धूळ माथा

प्रिय दत्तनाथा 

तुम्ही सारे ||२||

तुमच्या साधने 

धीर काही येई

दत्त पथा होई 

चालणे ते ||३ ||

विक्रांता लाभावा 

अल्प आशीर्वाद

दत्ताचा प्रसाद 

तुम्हामुळे ||४ ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने 

http://kavitesathikavita.blogspot.in

डॉक्टर भारती (एके 47) गेली तेव्हा

(एका सहकारी डॉक्टराचे नुकतेच निधन झाले तिच्या व्यक्तिमत्वाला आठवतांना सुचलेली कविता)

तिच्या अश्या जाण्याने 

सहज विस्मृतीत जाईल 

अशी नव्हती ती 

आम्ही मजेने 

एके 47 म्हणायचो तिला 

पण खरेच तेवढीच 

किंवा त्याहून तिखट होती ती 

आणि एके 47 चे

सगळ्यांशी सौख्य असावे 

अशी अपेक्षाही नव्हती 

एक बेचैनी एक अस्वस्थता 

यांचे अनाकारण उठणारे 

एक वादळ होती ती 

जणू सर्व सुखांशी 

भांडण घेतल्यागत

जगत होती ती 

अन त्याच सुखांना 

पुनः पुन्हा साद घालत होती ती 

मैत्रीचे तुटलेले धागे 

नात्यात लागलेले सुरुंग 

जाणत असूनही 

त्या सर्वाबद्दल बेपर्वा दृष्टी 

जगजाहीर करीत 

बिनदिक्कत वृत्तीने

वागत होती ती 

वन वे ट्राफिक सारखे 

आत्ममग्न अन आक्रमक

जीवन जगत होती ती  

एक तटबंदी चिरेबंदी 

बांधून स्वतः भोवती 

रोखून रायफल जगावरती 

एकाकीपणाच होती ती 

कळत नाही

जीवनाचा सूड होती ती 

का जीवनावर सूड घेत होती ती 

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

Kavitesathikavita.blogspot.in