सोमवार, १२ मे, २०१४

तुझ्या प्रसन्न हसण्यातून






तुझ्या प्रसन्न हसण्यातून
अन बोलक्या डोळ्यातून
एक चैतन्य उमटते
श्वासामध्ये संगीत होते

तुझ्या नितळ ओठातून
अन सावळ्या कांतीतून
एक सौदर्य पसरते
मला मंत्रमुग्ध करते

तुझे बोलणे रोखून पाहणे
आणि सहजतेने वावरणे
माझे मन मोहून टाकते
तुलाच फक्त पाहत राहते


तू रागावून ओठ दुमडून
बोले लटका आव आणून
माझे जगणे कविता होते
शब्दावाचून गाणे गाते

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

एका मदर्स डे ला






एक एक श्वासासाठी
आई धडपडत होती
ऑक्सिजन नळीतून
प्राण खेचीत होती

आणि पोरगा तर्रसा
बार मधून आलेला
लाल डोळे केस पिंजला
दारूमध्ये झिंगलेला

घाईघाईत तिच्या
सुवर्णकर्ण फुलाना
थबकला ना दुखता
ओढून काढतांना

अर्धवट ग्लानीत ती
मरणाच्या दारात ती
व्यर्थ प्रतिकार डोळी  
ओठी वेदनाच होती

त्या सोन्याची आता
दारूच होणार होती  
आईच्या डोळी गोष्ट
स्पष्ट दिसत होती

दुर्बल ती शब्दहीन
हातही हालत नव्हते
परि डोळ्यातील भाव
त्याला सांगत होते

निदान शांतपणे
अरे मरू दे..
मग घे रे ...
काय हवे ते..

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...